Lineup Καννών 2026: Οι πιο πρόσφατες προβλέψεις για το φετινό Διαγωνιστικό

Λιγότερα ηχηρά αμερικανικά ονόματα, περισσότεροι Γάλλοι, νέες ταινίες σημαντικών δημιουργών από την μακρινή Ανατολή.

Αν έπρεπε να συνοψίσει κανείς την τρέχουσα ατμόσφαιρα πρόβλεψης προγράμματος για τις φετινές Κάννες, και με μια πισινή πλέον γιατί βλέπουμε «ειδήσεις» και «λαυράκια» να προκύπτουν επιπολαιότητες που τελικά έχουμε καταγράψει κι εμείς, έχουμε τα εξής.

Παβλικόφσκι και «1949» επιστρέφουν στην φημολογία, η ταινία είναι έτοιμη. Αλμοδόβαρ παραμένει μια σχεδόν βέβαιη παρουσία με το «Bitter Christmas» - για κάποιους είναι και ένα πρώιμο φαβορί για Χρυσό Φοίνικα. Μην ποντάρετε εδώ, αν και φυσικά ποτέ δεν ξέρεις. «Her Private Hell» και Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν, είναι ένα ακόμα φαβορί παρουσίας. Η νέα ταινία (stand up ovation, όρθιοι μπροστά στο πληκτρολόγιο) του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ, ο «Μινώταυρος», εξακολουθεί ανυποχώρητα να ακούγεται. Αν υπάρχει κάτι να περιμένει αληθινά κανείς, μαζί με την ταινία του Ασγκάρ Φαρχαντί, «Parallel Tales», είναι αυτό.

Ο Άλμπερτ Σέρα, αν δεν απατώμαι ένας ακόμα που είχε ακουστεί προσφάτως ότι δεν θα είναι παρών, μάλλον θα είναι με το «Out of Τhis World». Το ίδιο, αταλάντευτα στην φημολογία αυτό, και ο Κριστιάν Μουνγκίου με το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, «Fjord», και την Ρενάτε Ρέινσβε μπροστά.

Υπολογίστε ακόμα σθεναρή «γαλλική» φημολογία για: νέο Στεφάν Μπριζέ (ξανά με Βενσάν Λιντόν), Κεντέν Ντουπιέ, Μπερτράν Μαντικό (μετά Μαριόν Κοτιγιάρ!) και Σεντρίκ Καν.

Από την Άπω Ανατολή υπολογίζονται οι Κόρε-εντα και Ριουσούκε Χαμαγκούτσι («Sheep in the Box» και «All of A Sudden» αντίστοιχα).

Από τις ΗΠΑ υπάρχει σίγουρα το «Paper Tiger» του Τζέιμς Γκρέι με Ντράιβερ, Γιόχανσον και Τέλερ στο καστ, το “Teenage Sex and Death at Camp Miasma” της Τζέιν Σένμπρουν (περισσότερα εδώ) και...δεν θα πρέπει να περιμένουμε καμμία από τις μεγάλες αμερικανικές του καλοκαιριού, καθώς Σπίλμπεργκ και Νόλαν (υπάρχουν άλλες;...) δεν έχουν ακουστεί. Κρατάμε μια ελπίδα ότι ο πρώτος μπορεί να αποτελέσει έκπληξη τελευταίας στιγμής. 

Γενικά υπάρχει στην ατμόσφαιρα ένας αέρας επιφύλαξης από τα στούντιο, τα αμερικανικά, να εμφανίσουν την ταινία τους πρώιμα σε μείζον φεστιβάλ και να δεχθούν κριτικά πυρά που περιβάλλουν αρνητικά το προϊόν τους στη συνέχεια. Ονόματα δεν λέμε αλλά μια εξαίρεση ας κάνουμε για το σίκουελ του «Joker» που πρακτικά δεν συνήλθε ποτέ από την υποδοχή της Βενετίας. Πάντως, ας σχολιαστεί, αν η ταινία έχει δυνατότητα να αρέσει στον κόσμο (και δεν είναι «κωλοδάχτυλο» προς άπαντες όπως το προαναφερθέν) εκτιμούμε ότι καμμία κριτική επίπληξη δεν μπορεί να το περιορίσει.

Τελική ευθεία λοιπόν, Παβλικόφσκι, Φαρχαντί και πάνω απ' όλα Ζβιαγκίντσεφ είναι η σούμα.