«No Kings» ξεσηκωμός: Οι ΗΠΑ πάλλονται, διάσημοι στους δρόμους να στηρίζουν μια εξέγερση

Στην 3η No Kings ημέρα, οι πρώτες δύο έλαβαν χώρα το 2025 (Ιούνιος και Οκτώβριος), η παρουσία του κόσμου δεν μπορεί να είναι αμελητέα. Και ενώ πάντα υπάρχει κάτι να πεις και να σχολιάσεις, εδώ μπορούν οι κριτικές να υποχωρήσουν μπροστά στο νόημα και την σημασία που θέλει η λαϊκή αυτή εξέγερση να συγκροτήσει. Διότι μπορεί για την διοίκηση Τραμπ και τους αξιωμτούχους της όλα αυτά να μην είναι κάτι παραπάνω από TDTS (Trump Derangement Therapy Sessions, όπως ειρωνικά τα αποκαλούν), όμως δύο αντιδιαμετρικοί τρόποι αντιμετώπισης των πραγμάτων αρχίζουν να συγκροτούνται κάθε μέρα όλο και πιο πολύ. Και εκτός των άλλων, σε έναν κόσμο πολιτειακής εκτροπής και πολεμικής αναταραχής, βασανιστικά χρήσιμης για αναδιανομή εισοδήματος και «επίλυση» τόσων προβλημάτων, εν προκειμένω, για το εσωτερικό της Αμερικής, θα ήταν δύσκολο να μην δει κανείς ουσία στην συγκέντρωση, σύμφωνα με αναφορές, οκτώ εκατομμυρίων ανθρώπων σε πάνω από 3 χιλιάδες συγκεντρώσεις σε όλη την χώρα. Η αναποδογυρισμένη σημαία, όπως μερικοί θα θυμόμαστε και από το έξοχο «Στην Κοιλάδα του Ηλά» (2007) είναι ένα απελπισμένο (αλλά ίσως και ελπιδοφόρο) σήμα εκπομπής κινδύνου.

Ο Ντε Νίρο, η Φόντα, ο Σπρίνγκστιν και η Μπαέζ είναι μόνο τέσσερα από τα ηχηρά (και δυστυχώς υπερήλικα, στον βαθμό που αυτό λέει κάτι για την πολιτική σχέση νεότερων προσωπικοτήτων της showbiz) ονόματα που βρίσκονται στις συγκεντρώσεις και με όλους τους τρόπους τις υποβοηθούν.

Πόλεις που συμμετείχαν στην κίνηση διαμαρτυρίας είναι το Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, το Σαν Φρανσίσκο, η Φιλαντέλφια, η Βοστώνη, η Ατλάντα, και πλήθος άλλων, ακόμα και στο Λονδίνο υπήρξε κινητικότητα. Κοντά στις διασημότητες στάθηκαν και πολιτικοί, φυσικά ο Μπέρνι Σάντερς, θρησκευτικοί ηγέτες και πολλοί ακόμα. Από τον ICE μέχρι τις τιμές της ενέργειας, το κόστος ζωής και φυσικά τις πολεμικές συγκρούσεις, οι ΗΠΑ μπαίνουν για μια ακόμα φορά σε έναν κύκλο πράξεων που θυμίζει έντονα τις αναταραχές και την παγκόσμια κατακραυγή της δεκαετίας του '60. Αυτή τη φορά και από...όνομα η συγκέντρωση μοιάζει με προεπαναστατική πράξη - ιδίως σε μια χώρα ιστορικού παρελθόντος σε σχέση με τους μονάρχες.

Είναι έκδηλο ότι ο κόσμος πληρώνει τη νύφη καθώς ένα ολόκληρο Σύστημα προσπαθεί να επιβιώσει, για τις ΗΠΑ συνηθίζεται να το λέμε «βιομηχανικό-στρατιωτικό κατεστημένο». Δεν έχεις απολύτως κανέναν λόγο να αισιοδοξείς, κυρίως γιατί οι άνθρωποι μοιάζουν κατευχαριστημένοι να βολεύουν τα του οίκου τους και να μην δίνουν δεκάρα δεξιά-αριστερά. Και μετά ευτυχώς έρχεται μια αντίδραση απτά λαϊκή (οπωσδήποτε και με την πιασάρικη συμμετοχή πολλών που τρέφονται δωρεάν από την φασαρία), στην οποία πλήθη καλών ανθρώπων αγωνίζονται με τα ελάχιστα που τους έχουν απομείνει εναντίον μιας αποκρουστικής μηχανής που πάλεψε επί μακρόν και κατάφερε να βρει, ατυχώς με κατά τα φαινόμενα δημοκρατικό τρόπο, τον καλύτερο χειριστή της.