Θα Σε Σκοτώσουν

Δέκα χρόνια πριν, η Έιζια Ριβς (Ζάζι Μπιτζ) σκότωσε τον κακοποιητικό πατέρα της ενώ προσπαθούσε να το σκάσει με την ανήλικη αδελφή της, Μαρία, με αποτέλεσμα να πάει φυλακή. Έχοντας αποφυλακιστεί, είναι αποφασισμένη να βρει τη Μαρία, για την οποία μαθαίνει πως έχει πιάσει δουλειά στο Βέρτζιλ, που είναι κάτι σαν οίκος φροντίδας των φτωχών. Εγκαθίσταται εκεί, κρύβοντας την αληθινή της ταυτότητα, και σύντομα διαπιστώνει πως αλλόκοτες εξαφανίσεις και άλλα απρόοπτα λαμβάνουν χώρα σε αυτό το μέρος. Στην προσπάθειά της να σώσει τη Μαρία, θα αποκαλύψει μια απίστευτη αλήθεια για αυτό το μέρος.

Ο Κίριλ Σοκόλοφ, με την πρώτη του ταινία, «Why Don’t You Just Die!» (2018), μας χάρισε μια από τις πιο πρωτότυπες, ανερυθρίαστα ψυχαγωγικές και καλογυρισμένες ταινίες είδους της περασμένης δεκαετίας, κάνοντας ορισμένους κριτικούς να τον συγκρίνουν με τον Κουέντιν Ταραντίνο, τον Έντγκαρ Ράιτ, ακόμα και τον Σέρτζιο Λεόνε. Η δεύτερη ταινία του, «No Looking Back» (2021), απογοήτευσε τους θαυμαστές του, καθώς δεν μπόρεσε να συνδυάσει την ξέφρενη δράση με ένα προσεγμένο σενάριο, αυτό όμως δεν του στέρησε την ευκαιρία να επανέλθει φέτος με το αγγλόφωνο ντεμπούτο του, «They Will Kill You», στο οποίο αποπειράται να μεταφέρει το πολύ χαρακτηριστικό ύφος του, όπως αυτό έχει διαμορφωθεί μέσα από τις φανερές επιρροές του, σε μια αμερικανική παραγωγή.

Αν κάτι οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Ρώσο σκηνοθέτη, αυτό είναι ότι ξέρει να χειρίζεται επιδέξια τον τόνο των ταινιών του. Στο «They Will Kill You», ο τόνος αλλάζει διαρκώς, όπως και το είδος: ο τρόμος, το θρίλερ, η μαύρη κωμωδία, η ταινία δράσης, το οικογενειακό μελόδραμα συνδυάζονται συχνά στην ίδια σκηνή, με τη μετάβαση από ύφος σε ύφος κι από είδος σε είδος να είναι υποδειγματικά ομαλή. Το χιούμορ είναι επιτυχημένο, δε γίνεται ποτέ σαχλό, ενώ και το κομμάτι του gore θα ικανοποιήσει τους λάτρεις του τρόμου. Δεν είναι πολλές οι πρόσφατες περιπτώσεις αμερικανικής ταινίας τόσο παλαβής στη σύλληψη και την εκτέλεσή της, και γι’ αυτό και μόνο θα άξιζε να αποδώσουμε τα εύσημα στον Σοκόλοφ και στους συνεργάτες του, οι οποίοι ήρθαν να τονώσουν κάπως τα λιμνάζοντα νερά του αμερικανικού σινεμά είδους.

Από την άλλη, οι επιρροές του Σοκόλοφ είναι υπέρ του δέοντος φανερές, προδίδοντας το άγχος του σκηνοθέτη να μοιάσει στους δημιουργούς που εμφανώς θαυμάζει, και ιδιαίτερα στον Κουέντιν Ταραντίνο. Η διάσπαση της αφήγησης σε κεφάλαια με ορισμένα μπρος – πίσω στο χρόνο, η έντονη χρήση των χρωμάτων, οι αιχμηροί διάλογοι και τα γενικά πλάνα στις σκηνές αναμετρήσεων είναι στοιχεία που παραπέμπουν στο ύφος του Ταραντίνο. Όμως, ο Σοκόλοφ δε δείχνει, αυτήν τη φορά, διάθεση να φιλτράρει τις επιρροές του μέσα από το προσωπικό του στιλ και να παραδώσει ένα πρωτότυπο αποτέλεσμα. Αναμασά απλώς ό,τι έχουν κάνει επιτυχημένα συνάδελφοί του, με αποτέλεσμα το φιλμ να μοιάζει με απόπειρα νεαρού κινηματογραφιστή να κάνει μια ταινία που μοιάζει με εκείνες που του αρέσουν.

Επιπλέον, η σκηνοθετική προσέγγιση του Σοκόλοφ και το camerawork του είναι αρκετά επιδεικτικά και «καπελώνουν» την αφήγηση. Οι, κατά τα λοιπά εξαιρετικά χορογραφημένες, σκηνές μάχης και ξύλου υπονομεύονται από μια κάμερα που κινείται ξέφρενα ακόμα και σε στιγμές όπου θα ήταν προτιμότερο να μείνει ακίνητη και να αφήσει την εντός του κάδρου χορογραφία να κάνει όλη τη δουλειά. Όσο για το σκέλος της κοινωνικής σάτιρας, είναι προτιμότερο να μην εστιάσει ξανά εκεί ο Σοκόλοφ στο σινεμά του, γιατί οι συμβολισμοί του είναι χονδροειδέστατοι. Όσο κι αν θέλει να μπει στη λίγκα των Ταραντίνο, Ράιμι, Λεόνε και Έντγκαρ Ράιτ, ο Σοκόλοφ ακόμα δεν έχει βρει τη δική του φωνή και χρειάζεται να διανύσει μεγάλη απόσταση προκειμένου οι ταινίες του να γίνουν αληθινά σημαντικές και όχι απλά ανώδυνη ψυχαγωγία.