Ο Σερ Ρότζερ Ντίκινς νοσταλγεί ένα σινεμά που το Χόλιγουντ έχει εγκαταλείψει

Για τον Ρότζερ Ντίκινς δεν είναι, μάλλον, απαραίτητη η εισαγωγή. Θεωρείται θρύλος και έχει την αναγνώριση έργου που του αναλογεί. Στα 76 του δεν φαίνεται διατεθειμένος να βάλει νερό στο κρασί του και να συνεργαστεί με παραγωγές μη αντάξιες των κριτηρίων του. Τα οποία, έπειτα από συνεργασίες με Κοέν (πολύχρονη, μνημειώδης), Βιλνεβ, Μέντες, Φίγκις, Σέιλς, Μάμετ, Σκορσέζε, Χάουαρντ, Σιάμαλαν, Ντάραμποντ, Χάγκις, δεν είναι υψηλά, είναι σωστά.

Σε έναν (χολιγουντιανό) κόσμο με λάθος προτεραιότητες στην φιλμοκατασκευή, ψηφιακή εισβολή που «δεν καθιστά απαραίτητο να φωτίσεις ένα πλάνο» και προτεραιοποεί αποκλειστικά δράση βασισμένη σε green screens, η αλήθεα είναι πως μετρ του πρόσφατου παρελθόντος έχουν απαιτήσεις (χρόνου, αισθητικής) που οι παραγωγές δεν μπορούν και δεν θέλουν να ικανοποιήσουν. Ο Ντίκινς πιστεύει ότι πολλοί σκηνοθέτες δεν πριμοδοτούν φωτισμό, σύνθεση και οπτική αφήγηση γιατί οι ψηφιακές κάμερες και το post production διευκολύνουν «να το φτιάξεις αργότερα», παραδίδοντας στο τέλος επίπεδες, υπέρκορες εικόνες.

Είναι πάμπολλες οι φορές που και από την μεριά μας, σε πλήθος κριτικών, επισημαίνουμε μια παρασκευή (φωτογραφική, σκηνογραφική) εντελώς επίπεδη φωτιστικά, «διορθωμένη» και μονότονη χρωματικά, αδιάφορη σχεδιαστικά, ασύνθετη δομικά. Όλα αυτά είναι αρετές έκδηλες στο φωτογραφικό σύμπαν του Ντίκινς. Που δεν ενδιαφέρουν πια. Δεν αναγνωρίζονται καν. Κοστίζουν σε χρήμα και χρόνο. Αν κοιτάς το κινητό σου όλη μέρα, ακόμα και την ώρα μιας υποτιθέμενης παρακολουθήσης, μπορεί και να εκνευρίζεσαι αν μια ταινία δεν δείχνει όπως οι εικόνες που σε γαλουχούν. Οι παραγωγοί ξέρουν τι να χρηματοδοτήσουν.

«Πόσο συχνά βλέπετε μια τηλεοπτική σειρά και όταν κόβουν σε γενικό είναι από drone; Και μονολογείς 'όχι πάλι'». Ε ναι.

«Προτιμώ την ακρίβεια, γι' αυτό και μου άρεσε τόσο να δουλεύω με τους αδελφούς Κοέν και τον Ντενί Βιλνέβ. Αγαπώ την διαδικασία εύρεσης της σκηνής, αντί να φωτογραφίζω διαρκώς και να διαλέγουν στο μοντάζ. Αυτό είναι τσαπατσουλιά και τεμπελιά.»

Ολόκληρη η συνέντευξη του Σερ Ρότζερ Ντίκινς στον Guardian βρίσκεται εδώ, ενώ σύντομα (μεθαύριο Πέμπτη, 12.2.) θα παρουσιαστεί το βιβλίο του «On Cinematography».