«Μαθήματα Πιάνου»: The heart asks pleasure first

Από τη Νέα Ζηλανδία του χτες, η Τζέιν Κάμπιον με τα «Μαθήματα Πιάνου» φύσηξε το 1993 τον αέρα του σινεμά του αύριο, καταθέτοντας με την ώριμη δουλειά της μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιά και όχι μόνο. Η πρώτη γυναίκα σκηνοθέτρια που κέρδισε Χρυσό Φοίνικα, αναδεικνύει στα «Μαθήματα Πιάνου» τις λογοτεχνικές καταβολές της και μέσα από την εικαστική τελειότητα, τη δύναμη των ερμηνειών και το παλλόμενο μοντάζ, χάραξε τη δική της επιτυχημένη πορεία στα βραβεία και (κυρίως) στην καρδιά των θεατών.

Ξεμπαρκάροντας στη Νέα Ζηλανδία του 1850, η Άντα (Χόλι Χάντερ), μια βουβή γυναίκα από τη μακρινή Σκοτία, μοιάζει καινό δαιμόνιο μέσα στην παρθενικότητα και την αγριάδα του εξωτικού τοπίου. Σκοπός της μετανάστευσης, ο γάμος δια προξενιού. Αχώριστος σύντροφος η εννιάχρονη νόθα κόρη της και ένα μεγάλο βαρύ πιάνο, το οποίο ο μέλλων σύζυγος θέλει να εγκαταλείψει στην ακτή. Η μαυροφορεμένη μικρόσωμη γυναίκα με το αγέλαστο πρόσωπο πληγώνεται. Το πιάνο αυτό είναι κάτι παραπάνω από ένα μουσικό όργανο. Είναι η φωνή που δεν έχει, το πέισμα για ζωή, το όχημα που την οδηγεί στη γαλήνη.

Τα «Μαθήματα Πιάνου», μια ταινία κλασικού ρομαντισμού, με την υπέροχη μουσική του Μάικλ Νάιμαν και την αξέχαστη ερμηνεία της Χόλι Χάντερ, κέρδισε τρία Όσκαρ (Πρωτότυπου Σεναρίου, Α' Γυναικείου και Β' Γυναικείο ρόλου για την έκπληκτη Άνα Πάκουιν), σε ένα σύνολο 63 κινηματογραφικών βραβείων.

Με αφορμή τα γενέθλια της Χόλι Χάντερ παρακολουθήστε ξανά τα «Μαθήματα Πιάνου» κι αφήσε να αντηχήσουν ξανά μέσα από τη μελωδική γραφή τους την Έμιλι Μπροντέ και την Έμιλι Ντίκινσον, τις μικρές επαναστάσεις που μας καθορίζουν και κυρίως τη θέληση για ζωή και δημιουργία, ακόμα κι όταν όλα παρασύρονται στο βυθό της θάλασσας.