Αΐντα

Για όσους δεν γνωρίζουν, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό αφού ετούτη η ταινία αφορά πρωτίστως το ισπανικό κοινό, το «Αΐντα» υπήρξε μια από τις πιο επιτυχημένες σειρές της Ισπανίας, μετρώντας δέκα σεζόν, σηκώνοντας αυλαία το 2005 και ολοκληρώνοντας τον μακρύ της κύκλο το 2014. Η σειρά απέκτησε φανατικό κοινό και μετατράπηκε γρήγορα σε ένα από τα πιο αξιομνημόνευτα φαινόμενα της εγχώριας τηλεοπτικής ποπ κουλτούρας.

Στη σειρά η Αΐντα (Μάτσι) είναι μια διαζευγμένη καθαρίστρια η οποία επιστρέφει μαζί με τα παιδιά της στην παλιά της γειτονιά, όταν ο πατέρας της πεθαίνει και της αφήνει το σπίτι. Εκεί θα «χτίσει» σχέσεις με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους της λαϊκής τάξης, μέχρι την οριστική έξοδο του χαρακτήρα (και της ηθοποιού) στην έκτη σεζόν, με τη Μάτσι να αναζητά νέες επαγγελματικές ευκαιρίες, σε μια παράλληλη προσπάθεια να αντιμετωπίσει τα επεισόδια της αγχώδους διαταραχής που της δημιούργησε η τεράστια φήμη του ρόλου της.

Η ταινία του Πάκο Λεόν (ο οποίος υποδύεται τον Λουίσμα) ακολουθεί μια υποθετική συνέχεια της σειράς μέχρι το 2018, όπου το cast καλείται να προετοιμαστεί για το τελευταίο επεισόδιο της σεζόν. Παρά το γεγονός πως η Μάτσι έχει δηλώσει επανειλημμένα πως θέλει να φύγει από τη σειρά (η τέχνη αντιγράφει τη ζωή), οι παραγωγοί κάνουν τα πάντα για να την κρατήσουν, γεγονός που χειροτερεύει την ήδη εύθραυστη, ψυχολογική της κατάσταση. Μέσα σε όλα, μια σεξουαλική παρενόχληση και μια έντονη αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα, θα προκαλέσουν τριγμούς απειλώντας τη σειρά με κόψιμο.

Αυτό που (θέλει να) κάνει εδώ ο Λεόν είναι, πιο συγκεκριμένα, μια μετα-σάτιρα της σειράς στην οποία πρωταγωνίστησε και πιο γενικά μια διακωμώδηση του σύγχρονου τηλεοπτικού τοπίου, με όρους πολιτικής ορθότητας και παρώδησης της δύναμης των social media. Είναι ουσιαστικά ένα θέμα που βρίσκει χώρο στη συζήτηση γύρω από την επιρροή των σημερινών μέσων, όμως ο τρόπος με τον οποίο στήνεται η ταινία μοιάζει παρωχημένος και κακόγουστος, ακόμα κι αν μοιάζει ηθελημένα κιτς προκειμένου να στηριχθεί το αφήγημα της σατιρικής αυτοαναφορικότητας.

Το ζήτημα εδώ είναι ποιον αφορά η ταινία. Θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση του τηλεοπτικού κοινού που υποδέχεται με χαρά τους ήρωες που αγάπησε για κάμποσα χρόνια, η προσδοκία πρέπει να είναι πραγματικά ενθουσιώδης. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση κυκλοφορίας της ταινίας σε άλλες χώρες; Όταν αφαιρείς από το περιεχόμενο το περιτύλιγμα με το οποίο το έχει γνωρίσει ένας τεράστιος αριθμός θεατών για χρόνια, τι σημασία έχει μια τέτοια ταινία για όσους πάνε να τη δουν σε μια αίθουσα έξω από την Ισπανία;

Η απάντηση δεν είναι υπέρ της «Αΐντα». Απομονωμένη από την τηλεοπτική της ιστορία, μοιάζει σαν απομεινάρι περασμένων δεκαετιών, με χοντροκομμένο χιούμορ και παντελή απουσία ενσυναίσθησης, για τη δε πολιτική ορθότητα; Ας πούμε πως η σειρά δε «συναντήθηκε» ποτέ μαζί της.

Αν, για κάποιον λόγο, ανήκετε στον φανατικό πυρήνα της σειράς, αυτή η ταινία είναι για εσάς. Αν ανήκετε οπουδήποτε αλλού και τελικά αποφασίσετε να τη δείτε, αυτή θα είναι μια αμήχανη προβολή.