Πινόκιο: Ξεκούρδιστος

Μια ακόμη προσθήκη για το κινηματογραφικό Twisted Childhood Universe (TCU) το οποίο θέλει αγαπημένους παιδικούς ήρωες να μετατρέπονται σε αιμοβόρους serial killers που εξολοθρεύουν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο τα άτυχα θύματά τους, ο «Πινόκιο» παίρνει εδώ τη σκυτάλη από τον Γούινι, τον Πίτερ Παν και τον Μπάμπι, σε ένα ρεσιτάλ κακότεχνου b movie που δε σώζεται ούτε στο ελάχιστο από την σινέ-κατηγοριοποίησή του, καθιστώντας εναλλακτικά την παρακολούθηση ενός κούτσουρου να καίγεται στο τζάκι ως μια πολύ πιο απολαυστική διαδικασία.

Ο μοναχικός Τζεπέτο αποφασίζει να φτιάξει μια ξύλινη κούκλα για τον εγγονό του τον Τζέιμς ο οποίος παλεύει ακόμα να συμβιβαστεί με την απώλεια του καλύτερού του φίλου. Ο Τζέιμς θα πάρει γρήγορα υπό την προστασία του τον Πινόκιο, ο οποίος θα γνωρίσει τον αληθινό κόσμο μέσα από τα μάτια του φίλου του, όμως στην πορεία τα πράγματα θα εκτροχιαστούν όταν στην ιστορία μπλεχτούν ένα μαγικό δέντρο και μια…ξυλομητέρα η οποία «δηλητηριάζει» το μυαλό του αθώου Πινόκιο με εικόνες θανάτου, ενθαρρύνοντάς τον να προστατέψει τον Τζέιμς από όσους θέλουν να του κάνουν κακό. Ο Πινόκιο θα πάρει τα λόγια της εντελώς κυριολεκτικά και θα αρχίσει να ξεντεριάζει όποιον βρεθεί στο διάβα του με πρόφαση την ασφάλεια του Τζέιμς.

Ο Ρις Φρέικ-Γουότερφιλντ ιθύνων νους πίσω από το low budget μακελάρικο franchise των αιματοβαμμένων παραμυθιών, μετατρέπει εδώ τον Πινόκιο σε μια φονική μηχανή, που δεν είναι και τόσο φονική δηλαδή, αρκεί να έχεις πάνω σου έναν αναπτήρα ή ένα κουτάκι σπίρτα, όταν όμως το αθροιστικό IQ των θυμάτων σου παραμένει μονοψήφιο, η δουλειά γίνεται λιγάκι πιο εύκολη.

Δεν υπάρχει λόγος να μιλήσουμε για τις σεναριακές (τις ποιες;) ευκολίες της ταινίας. Υπάρχει ένα υποτυπώδες σενάριο που προφανώς δεν βγάζει απολύτως κανένα νόημα, ενώ η όποια υπόνοια ενός στοιχειώδους, camp στοιχείου για τους λάτρεις του είδους παραμένει αυτό ακριβώς, υπόνοια.

Ακόμα και στις φρικιαστικές σκηνές των δολοφονιών δεν υπάρχει καμία «ποιότητα». Ας είμαστε ειλικρινείς, πολλοί επιλέγουν ετούτες τις ταινίες για τους ευφάνταστους θανάτους και τη λογική σφαγέα του εκάστοτε πρωταγωνιστή, όμως εδώ οι εν λόγω απόπειρες δεν εμπίπτουν καν στο slasher είδος, είναι απλά κακές και φτηνιάρικες.

Είμαι από τους πρώτους που εκτιμούν ένα καλό, campy b movie χαμηλότατου προϋπολογισμού, με τις εξωφρενικές του ερμηνείες και τους κουβάδες ψεύτικου αίματος, όμως υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε μια ποιοτική, «κακή» ταινία και μια απλά κακή ταινία: το θέμα της δημιουργικής αντίληψης. Στην πρώτη περίπτωση η ταινία παραμένει καλή παρά το περιορισμένο της budget, επειδή ο δημιουργός της εφευρίσκει τρόπους ώστε να την κάνει να μοιάζει πιο «ακριβή» από όσο είναι στην πραγματικότητα (τόσο ποιοτικά, όσο και παραγωγικά), ενώ στη δεύτερη περίπτωση ο σκηνοθέτης βολεύεται στην ταμπέλα του low budget που συμπαρασύρει τα πάντα – περιβάλλον, ερμηνείες, υπόθεση.

Το «Πινόκιο – Ξεκούρδιστος» προσφέρει μηδενική διασκέδαση για τους φαν του είδους, όχι όμως και για τους φαν των λογοπαιγνίων, που θα μπορέσουν τουλάχιστον να διασκεδάσουν με το «Τζεπέτο/ξεπέτο», κάτι είναι κι αυτό.