Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας

Με το «Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας», η Aardman επιστρέφει για τρίτη κινηματογραφική βόλτα στο πιο αναγνωρίσιμο αγρόκτημά της και κάνει αυτό που γνωρίζει άριστα: παίρνει μια απλή ιδέα, την πλάθει (στην κυριολεξία) με οπτικά γκαγκ και την αφήνει να κυλήσει με την ακρίβεια ενός καλοκουρδισμένου slapstick.

Το «Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας» αφηγείται την ιστορία του μέσα από βλέμματα, κινήσεις, μουρμουρητά και εξαιρετικό κωμικό timing, θυμίζοντας πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι η οπτική κωμωδία όταν δεν χρειάζεται να εξηγεί το αστείο της. Η Aardman αφήνει τα κάδρα της να γεμίσουν μικρές λεπτομέρειες και αστεία στο φόντο, διατηρώντας εκείνη τη σπάνια ικανότητα να απευθύνεται ταυτόχρονα σε παιδιά και ενήλικες, χωρίς να χρειάζεται τη μεσολάβηση της γλώσσας.

Τα μοντέλα, οι υφές, τα μικροσκοπικά σκηνικά και η φθινοπωρινή όψη του Mossy Bottom κουβαλούν εκείνη τη χειροποίητη αίσθηση που εξακολουθεί να κάνει τις παραγωγές της Aardman να ξεχωρίζουν. Σε μια εποχή όπου η ψηφιακή εικόνα μπορεί να δημιουργήσει σχεδόν τα πάντα, υπάρχει κάτι απροσδόκητα απολαυστικό στο να βλέπεις έναν κόσμο όπου όλα μοιάζουν σαν να μπορείς να τα αγγίξεις.

Φανταστείτε τώρα όλα τα παραπάνω, αλλά με ένα horror twist. Φράνκενσταϊν, λυκάνθρωποι, «Ψυχώ», «Night of the Living Dead», «Παρασκευή και 13»: όλα παρελαύνουν στο «Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας», το οποίο κλείνει το μάτι στην ιστορία του είδους χωρίς ασφαλώς να γίνεται πραγματικά τρομακτικό.

Δεν λείπει, βέβαια, η αίσθηση του déjà vu. Η συγγένεια με το «Γουάλας και Γκρόμιτ στον Τεράστιο Λαχανόκηπο» είναι εμφανής, ενώ ορισμένα αφηγηματικά μοτίβα μοιάζουν περισσότερο με ασφαλείς επιστροφές σε δοκιμασμένες λύσεις παρά με πραγματικές εκπλήξεις. Ο ρυθμός, επίσης, δεν διαθέτει πάντα την αψεγάδιαστη φόρα των προηγούμενων κινηματογραφικών περιπετειών του Σον. Και από τη στιγμή που οι αναφορές στο horror λειτουργούν τόσο απολαυστικά, θα μπορούσε κανείς εύκολα να ζητήσει περισσότερη εκκεντρικότητα και λιγότερη ασφάλεια.

Όμως η οικειότητα είναι συγχρόνως και το δυνατό χαρτί της ταινίας. Το «Σον το Πρόβατο και το Τέρας της Φάρμας» δεν αποτελεί την πιο φιλόδοξη δημιουργία της Aardman, είναι όμως ένα χαριτωμένο Halloween «κέρασμα», φτιαγμένο με πλαστελίνη και σινεφιλική αγάπη.