Ο Αστερισμός του Σκύλου

Ο Χιγκ (Τζέικομπ Ελόρντι) είναι ένας από τους ελάχιστους επιζώντες της ανθρωπότητας ύστερα από την έλευση ενός φονικού ιού. Ζει σε έναν κόσμο γεμάτο ερείπια του ανθρώπινου πολιτισμού, με μοναδική συντροφιά τον σκύλο του Τζάσπερ κι έναν πρώην στρατιωτικό (Τζος Μπρόλιν). Κάποια στιγμή, αποφασίζει να δει αν υπάρχουν άλλοι επιζώντες και εγκαταλείπει το «οχυρό». Στην περιπλάνησή του, γνωρίζει έναν ιδιοκτήτη ράντσου (Γκάι Πιρς) και την κόρη του (Μάργκαρετ Κουόλι), την οποία ερωτεύεται. Οι τρεις τους θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουν την απειλή μιας φυλής κανίβαλων που λυμαίνονται την περιοχή, προκειμένου να χτίσουν από την αρχή τον κόσμο.

Ένα είδος που μας λείπει πολύ από τη σύγχρονη παραγωγή του Χόλιγουντ είναι το γουέστερν. Όχι ότι δεν βλέπουμε, περιστασιακά, καλά δείγματα του είδους, αλλά είναι αλήθεια πως το γουέστερν δεν αποτελεί πια δυνατό εμπορικό χαρτί των στούντιο. Θέλετε οι αλλαγές των καιρών και των γούστων του κοινού, θέλετε οι επιταγές της πολιτικής ορθότητας, βλέπουμε σπάνια πια ένα καλό γουέστερν και, όταν το βλέπουμε, δεν θα είναι ένα παραδοσιακό γουέστερν με καουμπόιδες και Ινδιάνους, αλλά μια διαφορετική οπτική στο είδος. Αυτό το κενό φαίνεται να θέλει να γεμίσει ο Ρίντλεϊ Σκοτ, μασκαρεύοντας σε μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια ένα κατά βάση γουέστερν θέαμα. Καθόλου τυχαίο δεν είναι που η κορυφαία σεκάνς της ταινίας είναι εκείνη στο ράντσο, η οποία κλιμακώνεται σε μια καταιγιστικής έντασης σκηνή εφόδου των κανίβαλων (που θυμίζουν εξωτερικά Ινδιάνους) στο ράντσο του Γκάι Πιρς.

Φυσικά, κι εδώ κάποιος θα βρεθεί να πει τη σαχλαμάρα του, όμως ο Ρίντλεϊ Σκοτ την ταινία του την έκανε κι εμείς την ευχαριστηθήκαμε. Γιατί, παρά τα ελαττώματά του, το «The Dog Stars» είναι μια από τις καλύτερες ταινίες του σκηνοθέτη τα τελευταία αρκετά χρόνια. Είναι γεγονός ότι το ρητό «η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη» ταιριάζει στην στροφή που έχει πάρει η καριέρα του Βρετανού σκηνοθέτη στον 21^ο αιώνα, όπου το βάρος φαίνεται να δίνεται στην ποσότητα παρά στην ποιότητα και ο αριθμός των αποτυχιών φαίνεται να παίρνει κεφάλι αυτού των καλών ταινιών στη φιλμογραφία του Σκοτ. Ευτυχώς, το νέο του πόνημα ανήκει στις ευτυχείς στιγμές του, χωρίς να είναι βέβαια ελεύθερο αδυναμιών.

Η βασική αδυναμία είναι η εκτενέστερη του δέοντος εισαγωγή. Τα πρώτα σαράντα λεπτά είναι ικανά να σε πετάξουν εκτός ταινίας, ίσως κι εκτός αίθουσας αν δεν είσαι τόσο καλοπροαίρετος, με τη φλυαρία και τα κλισέ τους. Το σενάριο του Μαρκ Σμιθ παίρνει τον χρόνο του για να χτίσει τους χαρακτήρες του και τον κόσμο του, όμως δεν βρίσκει έναν πρωτότυπο τρόπο για να το κάνει. Τα προσχήματα έρχεται να σώσει η εικονοπλαστική δεινότητα του Σκοτ ο οποίος, χάρη στα πανέμορφα γενικά του πλάνα, μας εισάγει στον ζοφερό μετα-αποκαλυπτικό κόσμο της ταινίας του. Γεγονός παραμένει, πάντως, πως αν τα πρώτα σαράντα λεπτά του φιλμ ήταν είκοσι, γιατί όχι και δέκα, θα μιλούσαμε για μια ακόμη καλύτερη ταινία.

Από τη στιγμή, ωστόσο, που ο ήρωας (ένας άκρως ικανοποιητικός Ελόρντι) παίρνει το αεροπλάνο του και εκκινεί το ταξίδι του, η ταινία απογειώνεται κι αυτή. Η σεκάνς στο ράντσο του Γκάι Πιρς, ο οποίος κλέβει την παράσταση και ερμηνευτικά, ακόμη κι από τον θαυμάσιο Τζος Μπρόλιν, είναι η καρδιά της ταινίας: φορτίζει συναισθηματικά τον θεατή με τρόπο που η εκτενής εισαγωγή δεν κατάφερε να κάνει, κάτι στο οποίο συμβάλλει και η πάντα καλοδεχούμενη παρουσία της Μάργκαρετ Κουόλι, και κλείνει με την προαναφερθείσα σκηνή, στην οποία δύσκολα μπορεί κανείς να αντισταθεί, ειδικά αν είναι φίλος του γουέστερν.

Ένα ακόμα συναρπαστικό set-piece δράσης μετά, η ταινία φθάνει στον συγκινητικό επίλογό της, ο οποίος μπορεί να μην ξεχειλίζει από πρωτοτυπία, όμως είναι τρυφερός και καλοδεχούμενος ως έχει. Το «The Dog Stars» είναι μια αισιόδοξη ταινία, παλιομοδίτικη με την καλύτερη δυνατή έννοια, που αγαπά το θεωρούμενο από πολλούς, όχι φίλους μας, ως ξεπερασμένο είδος του γουέστερν και κλείνει με μια γλυκιά νότα και μια ευχάριστη επίγευση στα χείλη. Δεν είναι μια μείζονος σημασίας στιγμή στη φιλμογραφία του Ρίντλεϊ Σκοτ, δεν στέκεται πλάι στα εμβληματικά φιλμ με τα οποία θεμελίωσε τη φήμη του («Alien», «Blade Runner», αλλά και «Thelma & Louise», «Gladiator»), ωστόσο ξεχωρίζει μέσα στην παραγωγή του των τελευταίων ετών ως μια από τις καλύτερες ταινίες της.