Η Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο

Η Μαριάν Φαρέρ (Ιζαμπέλ Ιπέρ), κληρονόμος μιας αμύθητης αυτοκρατορίας καλλυντικών, μοιάζει να τα έχει όλα, εκτός από αγάπη και ελευθερία. Όταν γνωρίζει τον Πιερ-Αλέν Φαντέν (Λοράν Λαφίτ), έναν εκκεντρικό και φιλόδοξο φωτογράφο, κατά τη διάρκεια μιας φωτογράφισης, ανάμεσά τους γεννιέται μια φιλία απρόβλεπτη, αμφίσημη και επικίνδυνη. Εκείνος της προσφέρει μια διέξοδο από τη χρυσή φυλακή της ζωής της, ενώ εκείνη του ανοίγει την πόρτα σε έναν κόσμο αμύθητου πλούτου και προνομίων. Όσο η έλξη και η εξάρτηση μεταξύ τους μεγαλώνουν, τόσο η Μαριάν τού χαρίζει όλο και περισσότερα, εκνευρίζοντας τον περίγυρό της.

Στο «The Richest Woman in the World», ο Τιερί Κλιφά επιχειρεί να μετατρέψει την περίφημη υπόθεση Μπετανκούρ σε μια κομψή, πικρή κωμωδία χαρακτήρων, αποφεύγοντας συνειδητά την αυστηρή αναπαράσταση πραγματικών προσώπων και γεγονότων. Η ηρωίδα του, η Μαριάν Φαρέρ, είναι μια πάμπλουτη κληρονόμος μιας αυτοκρατορίας καλλυντικών, ενώ η σχέση της με τον φωτογράφο Πιέρ-Αλέν Φαντέν παραπέμπει σαφώς στη γνωστή σχέση της Λιλιάν Μπετανκούρ με τον Φρανσουά-Μαρί Μπανιέ. Το εύρημα έχει προφανείς κινηματογραφικές δυνατότητες: χρήμα, εξουσία, μοναξιά, οικογενειακές συγκρούσεις και ένας χαρισματικός τυχοδιώκτης που εισβάλλει σε έναν αποστειρωμένο κόσμο προνομίων. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία σπάνια καταφέρνει να αξιοποιήσει πραγματικά όλο αυτό το υλικό.

Ο Κλιφά μοιάζει να βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε δύο διαφορετικές ταινίες. Από τη μία θέλει να κάνει μια σαρκαστική κωμωδία για την παρακμή μιας κοινωνικής τάξης και, από την άλλη, ένα οικογενειακό δράμα για τη μοναξιά μιας γυναίκας που έχει τα πάντα εκτός από την ουσιαστική ανθρώπινη επαφή. Η συνύπαρξη των δύο τόνων δεν είναι από μόνη της προβληματική, αντιθέτως, θα μπορούσε να οδηγήσει σε κάτι αρκετά ενδιαφέρον. Εδώ, όμως, οι μεταβάσεις είναι συχνά απότομες και το αποτέλεσμα μοιάζει περισσότερο αμήχανο παρά πολυεπίπεδο. Η ταινία θέλει να είναι πικρή χωρίς να γίνεται πραγματικά καυστική και συγκινητική χωρίς να επενδύει αρκετά στους χαρακτήρες ώστε να δημιουργήσει ουσιαστική συναισθηματική εμπλοκή.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημά της είναι αναμφισβήτητα η Ιζαμπέλ Ιπέρ. Με την παγερή, σχεδόν ατάραχη παρουσία της, καταφέρνει να δώσει στη Μαριάν μια ενδιαφέρουσα αντίφαση: είναι ταυτόχρονα πανίσχυρη και εντυπωσιακά ευάλωτη. Η Ιπέρ γνωρίζει ακριβώς πώς να υποδυθεί μια γυναίκα που έχει συνηθίσει να αγοράζει τα πάντα, αλλά δεν μπορεί να αγοράσει την αγάπη ή την αφοσίωση που πραγματικά επιθυμεί.

Απέναντί της, ο Λοράν Λαφίτ είναι σαφώς πιο εξωστρεφής και πληθωρικός. Ο Φαντέν είναι ένας άνθρωπος που αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα την εξουσία που του προσφέρει η πρόσβαση στην πλούσια γυναίκα και τη χρησιμοποιεί με τρόπο άλλοτε γοητευτικό και άλλοτε απωθητικό. Ο Λαφίτ απολαμβάνει εμφανώς τον ρόλο, όμως η ερμηνεία του βρίσκεται συχνά στα όρια της υπερβολής. Η χημεία του με την Ιπέρ είναι ενδιαφέρουσα ακριβώς επειδή οι δύο ηθοποιοί λειτουργούν με εντελώς διαφορετικές εντάσεις, αλλά το σενάριο δεν καταφέρνει πάντα να μετατρέψει αυτή την αντίθεση σε πραγματικό δράμα.

Και αυτό είναι ίσως το βασικό μειονέκτημα της ταινίας: ενώ διαθέτει ένα εξαιρετικά πλούσιο θεματικό υλικό, δεν γίνεται ποτέ όσο τολμηρή θα μπορούσε. Η ιστορία της Μπετανκούρ προσφέρει από μόνη της ένα συναρπαστικό πεδίο για σχόλια πάνω στην ταξική ανισότητα, την εκμετάλλευση, την οικογένεια, τη χειραγώγηση και την ιδιόμορφη σχέση των πάμπλουτων με την πραγματικότητα. Ο Κλιφά αγγίζει όλα αυτά, αλλά σπάνια τα σκαλίζει. Η ταινία παραμένει περισσότερο μια καλοστημένη φάρσα γύρω από πλούσιους ανθρώπους παρά μια πραγματικά αιχμηρή κοινωνική σάτιρα. Ακόμη και αρκετοί από τους πιο σκοτεινούς υπαινιγμούς της μοιάζουν να υποχωρούν μπροστά στην ανάγκη της ταινίας να παραμείνει ευχάριστη και εύπεπτη.

Η σκηνοθεσία, επίσης, δεν διαθέτει την απαραίτητη ιδιοσυγκρασία για να απογειώσει το υλικό. Ο Κλιφά επιλέγει μια συμβατική, γυαλισμένη αισθητική που ταιριάζει με τον κόσμο της ηρωίδας, αλλά συχνά τον κάνει να μοιάζει υπερβολικά επίπεδος. Τα πολυτελή σπίτια, τα ρούχα και τα χρήματα δημιουργούν ένα εντυπωσιακό περιβάλλον, όχι όμως απαραίτητα ένα ενδιαφέρον κινηματογραφικό σύμπαν.

Τελικά, το «The Richest Woman in the World» είναι μια αξιοπρεπής αλλά άνιση ταινία, που διασώζεται σε μεγάλο βαθμό από τους πρωταγωνιστές της. Έχει στιγμές χιούμορ, μερικές εύστοχες παρατηρήσεις και μια Ιζαμπέλ Ιπέρ που αξίζει από μόνη της την παρακολούθηση. Ωστόσο, για μια ιστορία τόσο παράλογη και συναρπαστική όσο αυτή που αποτέλεσε την έμπνευσή της, η ταινία μοιάζει υπερβολικά συγκρατημένη. Περισσότερο διασκεδάζει με την επιφάνεια του πλούτου παρά ερευνά πραγματικά τη δύναμή του.