Ισπανοί στην Βενετία: Κρουζ και Μπαρδέμ στην πρεμιέρα του «Bunker» του Φλοριάν Ζελέρ

Τώρα που ζούμε πλέον σε μια εποχή όπου το να βγαίνουν άπαντες και να λένε την γνώμη τους για οτιδήποτε τους ζητηθεί (και οτιδήποτε θα τους ζητηθεί), έχουν λιγοστέψει απελπιστικά οι glam παρουσίες και τα μεγάλα ονόματα σε ανάλογες φεστιβαλικές εκδηλώσεις. Όχι ότι το κυρίως ρεύμα δείχνει να τις χρειάζεται, άσε που πολλοί τις αντιπαραβάλλουν με καθετί μη καλλιτεχνικό θεωρώντας τες και στο κάτω-κάτω ντεμοντέ. Όπως και να 'χει όταν ο κόσμος πηγαίνει κατά διαόλου έτσι και η υπόθεση stardom σε μείζον φεστιβάλ και ειδικές εκδηλώσεις θα πάει περίπατο, είναι φυσικό να μην υπάρχει πλέον χώρος για πολυτέλειες. 

Οπότε Κρουζ-Μπαρδέμ - και ειδικά ο δεύτερος που δεν κινδυνεύει να πει και ατάκα από την «λάθος μεριά της Ιστορίας» - αναδεικνύονται σε a-list παρουσίες που για τα δεδομένα του εισαγόμενου Χόλιγουντ είναι οι άνθρωποι αλλά δεν είναι και αυθεντική πρώτη λίστα. Είναι όμως καλοί ηθοποιοί, ιδίως ο κ. Μπαρδέμ (θαυμάσιος στο Beloved του Σορογκογιέν, επιβεβαιώνει το τεράστιο κύρος του μπροστά στην κάμερα) και είναι ένα συμπαθέστατο ζευγάρι που δεν απασχολεί με τα οικιακά του.

Ως εκ τούτου η πρεμιέρα και το κόκκινο χαλί του Bunker, μαζί με Ντέινο, Γκρέιαμ και Πάτρικ Σβαρτσενέγκερ από την δουλειά του Φλοριάν Ζελέρ είναι ένα γεγονός της Μόστρα και γέμισε ο τόπος φωτογράφους και το ίντερνετ αποδεικτικά τους. (Εκ των υστέρων ο κριτικός απόηχος της ταινίας δεν ήταν ανάλογος, άλλη συζήτηση.)

Στην συνέντευξη Τύπου ο Ζελέρ είπε ότι εμπνεύστηκε την ιστορία από τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ και το υπόγειο καταφύγιο που χτίζει στην Χαβάη. «Βρήκα συναρπαστικά παράδοξο ότι ένας άνθρωπος που έκανε περιουσία ενώνοντας τους ανθρώπους μέσω των social εργάζεται σε ένα σχέδιο που θα τον απομονώσει από τον υπόλοιπο κόσμο», λέει ο Ζελέρ, ελπίζουμε όχι εννοώντας πράγματι ότι τα social ενώνουν τον κόσμο.

Η κουβέντα περιεστράφη και για την σύνδεση ζωής-μυθοπλασίας στο ότι ένα πραγματικό ζευγάρι υποδύεται τους πρωταγωνιστές της ταινίας, ο Ζελέρ επανέλαβε ότι τους λατρεύει, προσθέτοντας ότι τους θεωρεί «από τους μεγαλύτερους ηθοποιούς που εργάζονται σήμερα».

Όλα αυτά βέβαια ήταν απλά προεόρτια για να πει ο Μπαρδέμ την γνώμη του, αυτή τη φορά κάπως πιο meta αφού κυρίως έδωσε έμφαση στην σημασία που έχει να λέει ο καλλιτέχνης (και βασικά ο καθένας) την γνώμη του. «Νομίζω ότι ως καλλιτέχνης έχεις χρέος να βοηθήσεις να ειπωθεί μια ιστορία και ως άτομο, ανεξαρτήτως του αν είσαι καλλιτέχνης, ηθοποιός, υδραυλικός ή ταξιτζής, οφείλεις να εκθέσεις την αλήθεια σου ή ότι θεωρείς σημαντικό. Προφανώς έχω παραπάνω δυνάμεις να το κάνω από έναν ταξιτζή διότι έχω αυτό [χτυπά το μικρόφωνο] και εσάς να με ακούτε. Οπότε η ευθύνη είναι διαφορετική και αυτό το θεωρώ σημαντικό: Να είσαι υπεύθυνος για τον κόσμο που ζούμε και να μην τον θεωρείς δεδομένο.» Πώς να διαφωνήσεις; Πέραν ίσως μιας ίντσας βαθύτερης ανάλυσης που λέει ότι μια χαρά υπάρχουν οι συνθήκες να ακούγονται όλες οι γνώμες, δόξω των Θεώ όλοι φαίνονται να τις έχουν, και αυτό δεν φαίνεται να βοηθά ιδιαίτερα εκείνες που προάγουν το κοινό καλό.

Μετά η Πενέλοπε ανέλαβε να παραπονεθεί για τον ρόλο των γυναικών στην Βιομηχανία, να υπενθυμίσει ότι οι άνδρες εξακολουθούν να παίρνουν τις αποφάσεις, να εντοπίσει ότι συχνά οι γυναίκες αντιμετωπίζονται σαν μαριονέτες και αυτό είναι πολύ λυπηρό και πως ελπίζει τουλάχιστον ότι οι ερχόμενες γενιές αντιλαμβάνονται την σημασία της Γυναίκας και αρχίζουν να ανοίγουν τα μάτια τους. Τέλος, πρόσθεσε, ότι ίσως οι νέοι άνθρωποι ενδιαφέρονται παραπάνω για την Πολιτική απ' όσο στο παρελθόν. Τέλος (2) υπερπασπίστηκε την ταινία του Ζελέρ στο γράψιμό της λέγοντας ότι «αυτή η γυναίκα που υποδύομαι λέει ακριβώς τα πράγματα που συνήθως σκέπτομαι και ήθελα πολύ να εκφράσω αυτές τις σκέψεις και αυτά τα συναισθήματα δημόσια. Γι' αυτό ήθελα να είμαι μέρος της ταινίας αυτής.»

Το περιμένουμε.

Το cinemagazine.gr ταξιδεύει στο 83ο Φεστιβάλ Βενετίας με την Aegean Airlines.