Ο κόσμος του σάουντρακ αποχαιρετά τον Νικ Γκλένι-Σμιθ (1951-2026)

Για τον Νικ Γκλένι-Σμιθ θρηνούν οι «εσωτερικοί» της λέσχης των φίλων της μουσικής. Δεν είναι, δεν υπήρξε ποτέ αυτό που λέμε σε καθάρια ελληνικά household name, όμως η θέση του στα στούντιο (και τις σκηνές) σπουδαίων μορφών της ποπ (Ρότζερ Γουότερς, Ρότζερ Ντάλτρι, Φιλ Κόλινς, Πολ ΜακΚάρτνεϊ, Τίνα Τέρνερ, Έλβις Κοστέλο - είναι μια συντροφιά δεν μπορείς να πεις) είναι αδιαμφισβήτητη. Ο Γκλένι-Σμιθ ανήκει στις αφανείς στρατιές των session μουσικών που βρίσκονται πίσω από δίσκους που οι λάτρεις μεγάλων μουσικών ξέρουν καλά, ήταν ένας από αυτούς του οποίου το ίχνος χρειάζονταν μουσικές συνθέσεις και παραγωγές.

Σε κάποια φάση ο κιμπορντίστας της ποπ έκανε, όπως πολλοί με progressive καταβολές, μετάβαση στην φυσική διαδοχή της κινηματογραφικής μουσικής της δεκαετίας του '90, συνάντησε τον Χανς Ζίμερ και «του έλυσε τα χέρια» πολλές φορές, γνωστότερες εκ των οποίων σε κάτι The Rock, σε κάτι Βασιλιάδες των Λιονταριών, σε κάτι Crimson Tide, όπου διηύθυνε τη μουσική του Ζίμερ, έπαιζε πλήκτρα και συν-συνέθετε μέρη. Να μην είμαι και προβοκάτορας μπορεί να ενορχήστρωνε που και που επίσης.

H λίστα των ταινιών με τις συνδρομές του είναι δίχως τέλος, αναφέρουμε μερικές στα Beyond Rangoon, Η Αίσθηση της Σμίλα στο Χιόνι, Κώδικας Ντα Βίντσι, Con Air, Pacific Rim, The Amazing Spider-Man 2, Deadpool, ενώ σποραδικές αλλά σημαίνουσες ήταν και οι φορές που ανέλαβε ο ίδιος την μουσική συγκρότηση ταινιών, γνωστότερα στα Once We Were Soldiers, ο Άνθρωπος με τη Σιδερένια Μάσκα, Το Μεγάλο Φαβορί και, για τα γούστα, να θυμηθούμε και το Children of Glory που δεν είναι και καθόλου άσχημο έργο στο είδος του (έχει και Τζο Έστερχαζ στο σενάριο).

Ας είναι ελαφρύ το χώμα, ωραίος τύπος, άψογος επαγγελματίας, έσκαψε στην τέχνη του, βάθυνε δουλειές και συνεργασίες του.