Η Γοητεία της Αμαρτίας

Ένας απομονωμένος Αμερικανός καθηγητής ζει μια ήρεμη και μοναχική ζωή σε ένα πολυτελές παλάτσο στη Ρώμη, περιστοιχισμένος από τα βιβλία και τους πίνακές του. Η τακτοποιημένη καθημερινότητά του ανατρέπεται, όταν νοικιάζει τον επάνω όροφο σε μια θορυβώδη, ηδονιστική αριστοκρατική οικογένεια, η οποία εισβάλλει στον κόσμο του και τον παρασύρει σε ένα παιχνίδι αποκαλύψεων και υπαρξιακών αναζητήσεων.

Η προτελευταία ταινία του Λουκίνο Βισκόντι, η οποία στην εποχή της αποτέλεσε αφορμή για μια μεγάλη διαφωνία ανάμεσα στην ευρωπαϊκή και την αμερικανική κριτική, αγγίζει όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα που απασχόλησαν τον σκηνοθέτη στη φιλμογραφία του, έστω και όχι με τον πλέον ολοκληρωμένο τρόπο σε σύγκριση με παλαιότερες δουλειές του. Και, σαφώς, ακόμα και μια άνιση δουλειά του Βισκόντι έχει περισσότερα να πει από οποιαδήποτε ταινία με επιφανειακά παρεμφερείς θεματικές. Σκεφτείτε πόσες ανυπόφορες χολιγουντιανές ταινίες έχουμε υπομείνει, στις οποίες ένας ηλικιωμένος μαθαίνει «αλήθειες» για τον εαυτό του μετά τη γνωριμία με «ταραξία νεαρό».

Ο Βισκόντι συνθέτει ένα ψυχολογικό παζλ εσωτερικής πάλης, εξερευνώντας το θάνατο, τη μοναξιά και την αποσύνθεση των παραδοσιακών αξιών, με τον Μπαρτ Λάνκαστερ να συνεργάζεται ξανά με τον Ιταλό σκηνοθέτη, με εξαιρετικά αποτελέσματα.

Το γεγονός, βέβαια, ότι η ταινία μοιράζεται θεματικές με ανώτερα δείγματα της δουλειάς του Βισκόντι, όπως η οικογενειακή δυναμική που συναντάμε στον «Ρόκο και τα αδέλφια του» ή τη σχέση του καθηγητή με τον γιο της οικογένειας, η οποία παραπέμπει ξεκάθαρα στα υποστρώματα του «Θανάτου στη Βενετία», καθιστά ακόμη πιο εμφανές ότι η ταινία δεν είναι εξίσου ολοκληρωμένη. Σε κανένα σημείο του φιλμ οι ταραξίες δεν αναπτύσσονται επαρκώς, με αποτέλεσμα να παραμένουμε στο σκοτάδι και ως προς τον ίδιο τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα.

Ωστόσο, οι θαυμαστές του Βισκόντι, και όχι μόνο, θα βρουν, χωρίς αμφιβολία, πολλά να αγαπήσουν στο φιλμ.