11:01
22/2

Berlinale 2024: Η Σίρσα Ρόναν στην απεξάρτηση, ο Άνταμ Σάντλερ στη sci-fi ψυχανάλυση και... οι μεγαλόποδες προς εξαφάνιση

Το «The Outrun», που συμμετέχει στο Πανόραμα της Μπερλινάλε, είναι μια ταινία για την μοναξιά και την αυτοαποδοχή με την Σίρσα Ρόναν στο ρόλο της Ρόνα, μιας νεαρής αλκοολικής στο δρόμο της απεξάρτησης, από το χαώδες κέντρο του Λονδίνου μέχρι το πιο απόμερο νησάκι της Σκωτίας. Η αφήγηση ανατρέχει στις μεθυσμένες αναμνήσεις της Ρόνα και μπλέκει το ταξίδι της προς τον πάτο με την πορεία της προς τη ανάρρωση. Βασικός καθοδηγητής του κοινού, χρονικά αλλά και συναισθηματικά, το εκάστοτε χρώμα των μαλλιών της.

Πέντε χρόνια μετά την επιτυχία του «System Crasher» που εκτόξευσε την καριέρα της, η Νόρα Φίνγκσαϊτ επιστρέφει στην Μπερλινάλε με μια ταινία για την αναζήτησή της θεραπείας και της αυτοβελτίωσης. Βασισμένο στη αυτοβιογραφική ιστορία της Έιμι Λίπροτ, που εκτελεί εδώ χρέη σεναριογράφου, το «The Outrun» είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου γυρισμένο στις νήσους Όρκνεϊ στα ανοιχτά της σκωτσέζικης χερσονήσου, μέρος όπου η ίδια η Έιμι μεγάλωσε και επέστρεψε στην πορεία της αποκατάστασής της. Ένα μέρος με άγρια φυσική ομορφιά, που φαίνεται να εξαλείφεται αλλά είναι αναγκαίο να συντηρηθεί, όπως αντικατοπτρίζεται στον χαρακτήρα της.

Είδαμε το φως της τηλεόρασης, το φως τ’ αληθινό, στο «I Saw the TV Glow» της Τζέιν Σόνμπρουν. Ο Όουεν (Τζάστις Σμιθ) λησμονεί τη στιγμή που καθόρισε τη μετέπειτα ζωή του. Μεγαλώνοντας στα προάστια ζει μια βαρετή ζωή μέχρι που το 1996 γνωρίζει τη Μάντι (το Μπρίτζετ Λούντι Πέιν του «Atypical»). Η Μάντι τον συστήνει σε μια τηλεοπτική σειρά της εποχής, που γίνεται στη συνέχεια εμμονή αμφοτέρων.

Οι δυο τους παρακολουθούν τη σειρά με αιρετικό πάθος και όσο ελίσσονται στα εμπόδια της εφηβείας, η τηλεοπτική της λάμψη λειτουργεί τόσο ως καθοδηγητής όσο και παρηγοριά. Στην ενήλικη ζωή, οι δρόμοι τους χωρίζουν, αλλά παραμένουν προσκολλημένοι στη συντροφιά που τους έδινε η σειρά, κάτι που τους εμποδίζει από το να προχωρήσουν.

Αν και χτισμένη πάνω σε σαφές queer υπόβαθρο, η ταινία συγχέει το βίωμα των πρωταγωνιστών με το εφηβικό άγχος που διακατέχει τους nerds. Μέσω της κοινής αγάπης τους για μια τηλεοπτική σειρά που, εμμέσως πλην σαφώς, είναι το ορόσημο της γενιάς Υ «Μπάφι η Βαμπιροφόνισσα», το «I Saw the TV Glow» αποτελεί φόρο τιμής και χρονοκάψουλα μιας εποχής. Γεμάτη αναφορές, όπως ο Φρεντ Ντερστ των Limp Bizkit στον ρόλο του πατέρα, τις βιντεοκασέτες που μοιραζόμασταν όταν οι γονείς μας δεν μας επέτρεπαν να μένουμε ξύπνιοι, η ταινία υπερθεματίζει μια πολύχρωμη δεκαετία που δεν θα μπορούσε να λείπει από τον κατάλογο της Α24.

Το «Spaceman» του Γιόχαν Ρενκτ αποτελεί την πιο πρόσφατη προσθήκη επιστημονικής φαντασίας στον κατάλογο του Netflix με τον Αντάμ Σάντλερ να ντύνεται κοσμοναύτης για χάρη του σκηνοθέτη του «Τσερνόμπιλ». Όσο ταξιδεύει στα όρια του ηλιακού συστήματος, με στόχο να διερευνήσει ένα μυστηριώδες νεφέλωμα που έχει αναπτυχθεί εκεί και είναι ορατό από τη Γη σαν ροζ φώτα στον νυχτερινό ουρανό, ο Σάντλερ υποδέχεται έναν απρόσμενο επισκέπτη, ένα αραχνόμορφο κοσμικό ον (Πολ Ντέινο) με το οποίο συνομιλεί. Η συνάντηση τους θα αποβεί μοιραία, καθώς η εξωγήινη αράχνη θα αποπειραθεί να διορθώσει τη ζωή του μοναχικού κοσμοναύτη, τις σχέσεις του με την γυναίκα (Κάρεϊ Μάλιγκαν) ή τον πατέρα του και θα τον βοηθήσει στην επίτευξη της αποστολης του.

Το «Spaceman» προσπαθεί να χωρέσει κάπου ανάμεσα στο «Interstellar» και το «Arrival» δίχως να καταφέρνει να σταθεί ισάξιο των προαναφερθέντων. Αν και βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τσέχου Γιάροσλαβ Καλφάρ, βιβλίο με έντονο πολιτικό υπόβαθρο που χρησιμοποιεί τη σχέση του κοσμοναύτη και της γυναίκας του σαν μια αλληγορία για την διχοτόμηση της Τσεχοσλοβακίας, η ταινία προσπερνά πολύ επιφανειακά τις ελάχιστες πολιτικές της αιχμές. Εντυπωσιακή, ωστόσο, παραμένει η δουλειά που έγινε στο κομμάτι των ψηφιακών εφέ της ταινίας, την οποία θα μπορείτε να βρείτε στην πλατφόρμα του Netflix από 1 η Μαρτίου.

Στα επιβλητικά δάση της Βορείου Αμερικής, τέσσερις μεγαλόποδες φτάνουν στη δύση τους στο «Sasquatch Sunset» των Ντέιβιντ και Νέιθαν Ζέλνερ μια ιδιαίτερη ταινία άνευ διαλόγων, με τον Τζέσι Άιζενμπεργκ και τη Ράιλι Κίου να ντύνονται με πιθηκόμορφες στολές και να συμπεριφέρονται ανάλογα για ενενήντα λεπτά. Η ταινία παρακολουθεί τα πλάσματα στη διάρκεια ενός χρόνου. Βλέπουμε τις καθημερινές τους συνήθειες, να τσακώνονται μεταξύ τους, να κάνουν σεξ (ή να προσπαθούν!), να παράγουν κάθε είδους σωματικό υγρό και, φυσικά, να παίζουν με τις ακαθαρσίες τους. Η συνεχής επανάληψη χιούμορ τουαλέτας εξαντλεί κάθε όριο πρωτοτυπίας, όμως, ήδη από το πρώτο μισάωρο και ο θεατής μένει με απορία να παρατηρεί τους μεγαλόποδες όταν αναγκάζονται να βρουν τον άγνωστο Χ, πασχίζοντας να μετρήσουν πάνω από το τέσσερα.

Αν ο Μελ Μπρουκς θεωρούταν βέβηλος όταν διακωμωδούσε την «Οδύσσεια του Διαστήματος», είναι άξιο απορίας πως να χαρακτηρίσει κανείς τα αδέρφια Ζέλνερ, μιας και η ταινία δεν εξυμνεί το «Quest for Fire» του Ζαν Ζακ Ανό, αλλά μοιάζει με παρατεταμένο σκετσάκι του Saturday Night Live. Σε καμία περίτωση δεν συνιστά σοβαρή φεστιβαλική θέαση.

Το cinemagazine.gr ταξιδεύει στο 74o Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου με την Aegean Airlines. Το 74o Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου πραγματοποιείται 15 - 25 Φεβρουαρίου 2024.