Η Φήμη

Η ταινία του Κεντ Τζόουνς είναι ένα γλυκόπικρο δράμα για τους ποικίλους δρόμους της ζωής και για την απενοχοποίηση της ρήσης «ποτέ δεν είναι αργά». Κάποιες φορές μπορεί όντως να είναι αργά και αυτό είναι απολύτως εντάξει.

Ο Εντ Σάξμπεργκερ (υπέροχος όπως πάντα ο Γουίλεμ Νταφόε) εργάζεται στο ταχυδρομείο. Η καθημερινότητά του μοιράζεται ανάμεσα στη δουλειά του και σε μερικές ώρες στο αγαπημένο του μπαράκι, εκεί όπου περνάει χρόνο με τους φίλους του παίζοντας μπιλιάρδο. Όταν δεν είναι μαζί τους, προτιμάει την παρέα του εαυτού του. Αυτό πρόκειται να αλλάξει σύντομα όταν ένα πρωί συναντήσει τον Μάγιερς (Ντόνοβαν) έναν ενθουσιώδη άνδρα ο οποίος αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Σάξμπεργκερ τον αγαπημένο του ποιητή, μεαφορμή μια ποιητική συλλογή που είχε εκδώσει εκείνος πριν από δεκαετίες. Ο Μάγιερς θα τον πείσει να συμμετάσχει στη συγγραφική του λέσχη, εκεί όπου ο Εντ θα γνωρίσει και τη μοιραία Γκλόρια (Λι).

Υπάρχουν ταινίες που βασίζονται περισσότερο στο star quality των πρωταγωνιστών τους και λιγότερο στην αφήγησή τους. «Η Φήμη» είναι μια τέτοια ταινία, υπό την έννοια ότι δεν έχει κάτι απτό να σου προσφέρει σε επίπεδο περιεχομένου, πέρα από δυο ακόμα καλές ερμηνείες των, έτσι κι αλλιώς, υπερταλαντούχων Νταφόε και Λι.

Βασισμένη στην ομότιτλη νουβέλα του Αυστριακού πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Άρτουρ Σνίτσλερ, η οποία δημοσιεύθηκε περισσότερο από έναν αιώνα μετά τον θάνατό του, η ταινία του Τζόουνς έχει τις στιγμές της και είναι σκηνοθετημένη ατμοσφαιρικά σαν να πρόκειται για την υποφωτισμένη μεταφορά κάποιου μπίτνικ, λογοτεχνικού κειμένου, όμως αναλώνεται στους ίδιους υπαρξιακούς/δημιουργικούς προβληματισμούς από την αρχή μέχρι και το τέλος, ανακυκλώνοντας ουσιαστικά ένα ερώτημα που δεν επιδέχεται ξεκάθαρης απάντησης, ιδιαίτερα όταν αφορά πάντα στην ατομική επιλογή και στο σωστό timing.

Το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει είναι εάν το ταλέντο μας ακολουθεί καθ’ όλη της διάρκεια της ζωής μας ή αν αυτό κάποτε στερεύει, αλλά και το κατά πόσο είμαστε σε θέση να το αποδεχτούμε αυτό και να προχωρήσουμε στο επόμενο σκαλοπάτι της ύπαρξής μας.

Σοφά ο Τζόουνς εισάγει και ένα δεύτερο επίπεδο, εκείνο της προσποιητής αυθεντίας, χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής των κοινωνικών δικτύων, που σε συνδυασμό με την επιφανειακή ανάγνωση των πραγμάτων (εν προκειμένω των ποιημάτων του Σάξμπεργκερ), αλλά και έναν διακριτικό, ταξικό σχολιασμό δημιουργούν ένα ενδιαφέρον αφηγηματικό πλαίσιο, που όμως δεν εξερευνάται ποτέ πραγματικά.

Από την άλλη το υποβόσκον ειδύλλιο που στήνεται ανάμεσα στον Εντ και τη Γκλόρια είναι κάπως αποπροσανατολιστικό, σαν να συμβαίνει μονάχα για να «γεμίσει» τον χρόνο της πλοκής, ενώ και ο μάλλον ράθυμος τρόπος που ξεδιπλώνεται η ιστορία σε σχέση με τους νεαρούς – που αποδεικνύεται ότι μπορούν να κάνουν «τέχνη» από τη βολή ενός λυμένου, βιοποριστικού προβλήματος – αφήνει τον χαρακτήρα του Εντ κάπως μετέωρο ως προς τον κόσμο στον οποίο μπορεί και κυρίως θέλει να υπάρξει.

Η λύση στα υπαρξιακά του θέματα έρχεται με το φινάλε που υπενθυμίζει και σε όλους εμάς ότι αυτό που έχει πραγματικά σημασία είναι να είσαι αυθεντικός στη δική σου τέχνη. Υπό αυτό το πρίσμα «Η Φήμη» είναι μια ταινία που επιβεβαιώνει αυτό που θα έπρεπε ήδη να ξέρουμε: δεν χρειάζεται να προσποιηθείς πως έχεις κάτι να πεις, όταν δεν έχεις να πεις τίποτα, μπορείς απλά να είσαι.