Λυκάνθρωπος: Το Esquire μιλά με τον Ρόμπερτ Έγκερς για το «Werwulf»

Ο Ρόμπερτ Έγκερς, ανεξάρτητα από την στάση του καθενός απέναντι στο σινεμά του, δεν αστειεύεται. Έχει καταβολές που καθορίζουν το υλικό της φαντασίας, των οραμάτων, των τραυμάτων του, έχει μεγαλώσει σε έναν κήπο σημείων που τροφοδοτούν φαντασιώσεις νευραλγικές για το Σινεμά Τρόμου, είναι σαφές ότι γοητεύεται από το πολυαναφερμένο προσφάτως λαογραφικό στοιχείο του Φανταστικού. Και παρότι σε πρώτη όψη δείχνει χαϊδεμένος πια του στουντιακού συστήματος, έτσι όπως παίρνει πράσινο φως για ταινίες που βγαίνουν στην καρδιά της καλύτερης εμπορικής εποχής του χρόνου (τα Χριστούγεννα), αυτό δεν θα πρέπει να συγχέεται με κάποιου είδους επιπολαιότητα στην δική του προσέγγιση.

Οραματίζεται κόσμους, στην λειτουργία και την υφή τους, στο δράμα και στην όψη τους, και δεν σταματά ακόμα και μπρος σε αποφάσεις αντιεμπορικές, όπως ας πούμε ότι στη νέα ταινία θα μιλούν Middle English, την γλωσσική μορφή δηλαδή της εποχή της ταινίας (1300 μ.Χ.). Υπότιτλοι. Γουστάρουμε.

Στην συνέντευξή του είναι συγκρατημένος, είναι κρυπτικός, διότι πιστεύει ότι σε κάποια είδη όσο λιγότερα ξέρεις προσερχόμενος, τόσο καλύτερα, είναι ενθουσιασμένος με τους ηθοποιούς του, ιδίως με τον Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον και την Λίλι Ρόουζ-Ντεπ (αμφότεροι επανερχόμενοι στον κόσμο του). Για τον πρώτο λέει ότι σε φυσικό/συναισθηματικό επίπεδο είναι ανεπανάληπτος - αφού φροντίζει να μας ενημερώσει ότι έζησε για καιρό με έναν λύκο κι έμαθε πολλά για την συμπεριφορά του. Αν αφήνανε κοντά του ελεύθερο έναν άγριο λύκο, ή ένα κοπάδι ακόμα πειστικότερα, θα μάθαινε περισσότερα. Η Λίλι Ρόουζ-Ντεπ είναι κατ' αυτόν «μεταμορφωτική» και «καρδιά της ταινίας». Τι σημαίνει αυτό, θα μάθουμε.

Αναφέρει ακόμα ότι το έργο είναι γυρισμένο σε 35άρι φιλμ, ότι τα πάντα που θα δούμε από κατασκευές έχουν χτιστεί, ενώ υπάρχει βέβαια και φυσικό ρεπεράζ, κυρίως στην Ουαλία αλλά και στο εντυπωσιακό Πάρκο του Ντάρτμουρ. 

Οι μόνιμοί του συνεργάτες επανέρχονται, σκηνογράφος και φωτογράφος - για να επιτείνεται και ο auteur-ισμός του πράγματος, μια ειδική προπονήτρια κίνησης επίσης, κατά την φήμη είναι κάτι που θα μας εντυπωσιάσει στην κεντρική ερμηνεία, ενώ η έμφασή του δεν είναι η ανακεφαλαίωση των ταινιών του είδους (δεν χρειάζεται, λέει, «να έχετε δει τον Λον Τσέινι ή το Ένας Αμερικανός Λυκάνθρωπος στο Λονδίνο») και, κατά τον τρόπο του, θα δώσει ειδική έμφαση στον ρόλο της Θρησκείας, των δοξασιών, του Τραύματος και των πρωταρχικών φόβων, που κατά την λογική του, και όχι μόνο τη δική του δηλαδή, τροφοδοτούν το κτήνος μέσα μας.

Όμως όλα αυτά τα λέει με τον τρόπο του καλύτερα αυτός, εδώ, εμείς απλά ευελπιστούμε να μην δούμε άλλη άλλη μια καλλιεπή ασημαντότητα με όλα τα κουτάκια τικαρισμένα, και όλο το κινηματογραφικό δέος στα αζήτητα. Γούστα είναι αυτά.